De omerperiode vormt de verbinding tussen Pesach en het Feest van de Ongezuurde Broden enerzijds, en Sjavoeot of het Wekenfeest anderzijds. Wanneer de eerste opbrengst van de gerstoogst werd binnengehaald, moest Israël een garve — een omer — naar de priester brengen. Vanaf die dag werden zeven volledige weken geteld. Op de vijftigste dag volgde een nieuw graanoffer voor de HEERE. Zo loopt deze periode van de eerste opbrengst van de oogst naar haar verdere voltooiing (Leviticus 23:9–22).
De telling heeft zowel een landbouwkundige als een geestelijke betekenis. De eerste garve erkent dat de oogst een gave van God is; de voortgaande telling leert Israël in verwachting en dankbaarheid toe te leven naar Sjavoeot. In Deuteronomium wordt de telling verbonden met een vrijwillige gave, gezamenlijke vreugde voor het aangezicht van de HEERE en de herinnering aan de slavernij in Egypte (Deuteronomium 16:9–12). Leviticus verbindt de oogst bovendien direct met de zorg voor de arme en de vreemdeling: een deel van het land mocht niet volledig worden afgeoogst. Ontvangen zegen moest ook tot zegen voor anderen worden.
Vanuit een Messiaans perspectief verbindt de omerperiode de opstanding van Jeshua met Pinksteren. Paulus noemt de opgestane Messias de “Eersteling” van hen die ontslapen zijn (1 Korinthe 15:20, 23), terwijl Handelingen 2 de uitstorting van de Geest beschrijft op de dag van Pinksteren (Handelingen 2:1–4). Daarmee wordt de oorspronkelijke betekenis van oogst en eerstelingen niet vervangen, maar opgenomen in dezelfde beweging: van eersteling naar oogst, van bevrijding naar toerusting en van verwachting naar vervulling.
Leviticus 23 zegt dat de telling begint “daags na de sabbat”. Binnen de rabbijns-Joodse traditie wordt dit verstaan als de dag na de eerste feestdag van Ongezuurde Broden, zodat de eerste omerdag op 16 nisan valt. Andere Joodse en Messiaanse uitleggingen verstaan de genoemde sabbat als de wekelijkse Sjabbat binnen het Feest van de Ongezuurde Broden. Daardoor kunnen verschillende data voor Sjavoeot ontstaan. De gedeelde Bijbelse structuur blijft echter dezelfde: zeven volledige weken, gevolgd door de vijftigste dag.
Parasjot
De Torah behandelt de omerperiode vooral in de volgende parasjot:
- Emor: de beweeggarve, zeven volledige sabbatten of weken, de vijftigste dag en de zorg voor arme en vreemdeling (Lev. 23:9–22).
- Re’eh: zeven weken tellen, een vrijwillige gave brengen, samen vreugde bedrijven en de slavernij in Egypte gedenken (Deut. 16:9–12).
Aanvullende gedeelten beschrijven vooral het oogstfeest waarmee de telling eindigt:
- Mishpatim: het Feest van de Oogst bij de eerste opbrengst van het werk op het land (Ex. 23:14–17).
- Ki Tisa: het Wekenfeest bij de eerste opbrengst van de tarweoogst (Ex. 34:22).
- Pinchas: de offers op de dag van de eerstelingen, wanneer een nieuw graanoffer wordt gebracht (Num. 28:26–31).
Artikelen
-
Messiaanse groepen en de zondag/Shavuot discussie
Rond Shavuot, of Pinksteren, wordt zichtbaar dat kalenderkeuzes niet slechts technische details zijn. De vraag vanaf welke dag de omer moet worden geteld — vanaf de dag na de eerste feestdag van Ongezuurde Broden volgens de rabbijnse uitleg, of vanaf de dag na de wekelijkse Sjabbat volgens een meer letterlijke lezing van Leviticus 23 —… Lees meer.
-
Van zondagtekst naar feesttijd?
Wat bedoelt Paulus in 1 Korintiërs 16:2 met katà mían sabbátōn? Hoewel veel vertalingen zeggen “op elke eerste dag van de week,” is dat niet de enige mogelijke of historische uitleg. Juist daarom is deze tekst belangrijk voor een lezing van het Nieuwe Testament in het licht van zijn Joodse wortels. Lees meer.
Moadiem cursus
Tevens hebben we in samenwerking met stichting Shoresh meerdere malen een Moadiem cursus georganiseerd waarin tijdens tien avonden uitgebreid de feesten van de Eeuwige worden behandeld. Meer informatie vindt u op www.kesjerzaandam.nl.
