Het feest van de eerstelingsgarve, ook wel het aanbieden van de eerste schoof genoemd, wordt beschreven in Leviticus 23:9-14. Dit feest vond plaats aan het begin van de gersteoogst, wanneer het volk Israël de eerste opbrengst van het land naar de HEERE bracht. De priester bewoog de eerstelingsgarve voor Gods aangezicht als teken dat de hele oogst aan Hem toebehoorde en dat Zijn zegen nodig was voor wat nog zou volgen. Het was dus een feest van dankbaarheid, toewijding en vertrouwen: eerst werd God geëerd met het eerste en beste, daarna mocht de rest van de oogst worden gebruikt.
Vanuit messiaans perspectief krijgt dit feest nog diepere betekenis, omdat het vooruitwijst naar de opstanding van Jeshua (Jezus). In het Nieuwe Testament wordt Hij genoemd “de Eersteling” (ἀπαρχή) van hen die uit de dood zijn opgewekt (1 Korintiërs 15:20). Net zoals de eerstelingsgarve aan God werd aangeboden als begin en garantie van de komende oogst, zo is de opstanding van Jeshua het begin van de toekomstige opstanding van allen die bij Hem horen. Het feest van de eerstelingsgarve laat daardoor niet alleen Gods voorziening in de landbouw zien, maar ook Zijn profetische plan van verlossing en nieuw leven.
Artikelen
-
Van zondagtekst naar feesttijd?
Wat bedoelt Paulus in 1 Korintiërs 16:2 met katà mían sabbátōn? Hoewel veel vertalingen zeggen “op elke eerste dag van de week,” is dat niet de enige mogelijke of historische uitleg. Juist daarom is deze tekst belangrijk voor een lezing van het Nieuwe Testament in het licht van zijn Joodse wortels. Lees meer.